Króluj nam, Chryste!
Współczesny człowiek często żyje bardzo daleko od Boga i nie może się do Niego zbliżyć o własnych siłach. Potrzebuje Ducha Świętego, który przez swoje namaszczenie czyni go zdolnym do wejścia na drogę spotkania ze Stwórcą. Pierwotny Kościół rozumiał od początku tę zasadę i dlatego posyłał Apostołów do miejsc, gdzie przyjęte zostało słowo Boże. Ci modlili się gorąco o napełnienie Duchem tych, którzy uwierzyli, wkładali na nich ręce i wypraszali Jego dary (por. Dz 8,14-17).
Największym pragnieniem Pana jest mieć każdego z nas przy sobie i żyć w nieustannej bliskości z nami. Z naszej strony wiąże się to z koniecznością porzucania błędnych dróg, by wejść na tę właściwą, która do Niego prowadzi. Trzeba otwierać się na obecność Pocieszyciela i Jego moc, gdyż tylko wtedy odnajdziemy tę drogę i staniemy się dojrzałymi chrześcijanami, głęboko przemienionymi wewnętrznie. Duch mobilizuje nas do podjęcia pokuty i wzbudza pragnienie autentycznego nawrócenia. Jeśli pójdziemy za Jego głosem i pragnieniami, które nam podsuwa, doświadczymy wtedy napełnienia Bogiem. Podążymy za tym, co zbawienne dla nas, a odrzucimy wszystko, co prowadzić może do zguby.
Odezwa J. Em. Ks. Kardynała Prymasa Hlonda
w sprawie Kongresu Chrystusa-Króla
Jest już rzeczą, jasną, że bez legitymacji bezbożniczej nikt nie ma i nie będzie miał praw obywatelskich w państwach wcielonego socjalizmu czy komunizmu. W tym obiecywanym raju ziemskim tylko ci są i będą kwalifikowanymi członkami nowej społeczności, którzy posiądą pełnię czystego społeczeństwa, odwracając się od objawionych widnokręgów wiary i doszukując się sensu życia nie w własnej duszy, lecz materii, którą należy uczłowieczyć, albo w plemiennej krwi, którą trzeba ubóstwić. Świadomość Boga, zwłaszcza Boga biblijnego, a więc Boga Stwórcy, Odkupiciela i zakonodawcy, pozwoliłaby człowiekowi uzależnić się duchowo od ideowego przymusu, będącego kardynalną zasadą przepowiadanej ery ludzkości wyzwolonej. Aby się w tych socjalistycznych dyktaturach politycznych, społecznych i kulturalnych człowiek mógł pomieścić, należy go zupełnie wyjałowić z wierzeń religijnych, a zwłaszcza z chrześcijaństwa.
Człowiek wierzący nie jest sam w drodze do Boga, ponieważ towarzyszą mu ludzie ze swoją życzliwością i miłością. Wszyscy oni powinni starać się coraz bardziej o zespolenie ze sobą i o budowanie prawdziwej wspólnoty. Chrześcijańska zaś wspólnota nie jest tylko jednością osób, które do niej należą, ale jest przede wszystkim jednością serc i ducha. Dzieje Apostolskie podkreślają, że uczniowie „trwali w nauce Apostołów i we wspólnocie, w łamaniu chleba i modlitwach” (Dz 2,42).
Jest bardzo wiele niebezpieczeństw, które zagrażają każdego dnia ludziom wierzącym ze strony świata. Chrześcijanin winien o nich wiedzieć i zabiegać całym sercem, aby im nie ulec. Ulegnie zaś łatwo ten, kto zbytnio pochłonięty jest sprawami ziemskimi, zaczyna żyć po światowemu, bo jego myślenie dalekie jest wtedy od zamysłów Bożych. Zostaje porwany w nurt spraw typowo ludzkich, zapomina o Bogu, a to prowadzi do lekceważenia Jego Przykazań. Dlatego tak ważne jest uświadomienie sobie naszej odrębności od świata, bo przynależymy do Boga.
Duch Święty, który mieszka w naszych sercach, ukierunkowuje nasze życie zawsze w stronę umiłowania tego co piękne, w stronę świętości. To jest Jego ważna rola zarówno w Kościele, jak i w pojedynczych członkach wspólnoty wierzących. On sam – trzykroć Święty – bardzo pragnie, abyśmy się otwierali na Jego łaski i dary, dzięki którym stajemy się przyjaciółmi Boga, czyli ludźmi świętymi. Tylko ludzie napełnieni Duchem, choć wcześniej byli poganami, gotowi będą ofiarować całkowicie swoje życie Bogu.
Uczniowie Pańscy powinni zawsze przypominać sobie, że są mieszkaniem Ducha Świętego, ponieważ „wszyscyśmy w jednym Duchu zostali ochrzczeni…, wszyscyśmy też zostali napojeni jednym Duchem” (1 Kor 12, 13). Św. Paweł przypomina, że Pocieszyciel zstąpił w chwili chrztu do naszego serca i mieszka w nim, co prowadzić powinno do duchowej zażyłości z Nim i nowego sposobu życia. Duch Boży to przecież Duch Chrystusa, a kiedy gości On w duszy, to prowadzi do głębokiej przyjaźni z Panem.
„Gdy nadeszła pełnia czasu, Bóg zesłał swojego Syna, zrodzonego z niewiasty, zrodzonego pod Prawem, aby wykupił tych, którzy podlegali Prawu, abyśmy mogli otrzymać przybrane synostwo. Na dowód tego, że jesteście synami, Bóg zesłał do serc naszych Ducha Syna swego, który woła Abba, Ojcze” (Ga 4, 4-6). Te słowa podsuwa nam do refleksji Kościół w pierwszy dzień Nowego Roku, kiedy obchodzimy uroczystość Świętej Bożej Rodzicielki. Maryja zrodziła Bożego Syna, którego misją było – jak mówi św. Paweł – wykupienie nas spod przepisów Prawa i uczynienie przybranymi dziećmi Bożymi.
Boże Narodzenie jest dla nas wyjątkową okazją, by na nowo pochylić się nad miłością Boga, który – przez przyjście na świat swojego Syna – stał się bardzo bliski każdemu z nas. Z tajemnicą Wcielenia bardzo ściśle związany jest Duch Święty, o czym przypomina nam Ewangelia. Maryja dowiaduje się w chwili zwiastowania od archanioła Gabriela, że Duch Święty zstąpi na Nią i moc Najwyższego osłoni Ją. Święty, który się z Niej narodzi, będzie nazwany Synem Bożym (por. Łk 1, 35). Podobne potwierdzenie usłyszy Józef we śnie: „Z Ducha Świętego jest to, co się w Niej poczęło” (Mt 1, 20).
